Muhalefetin yokluğu ve son yıllarda gelen, nitelikli insan göçüyle beraber, adeta Urla CHP’nin kalesi haline geldi. İstesen de, istemesen de değişmeyen gerçek bu!

Buraya kadar her şey ortadayken asıl ilginç olanı Urla’da muhalefet konumunda olan partilerin hiçbirinde bir hareketlilik yok. Sanki herkes konumuna razı gibi. Yarış başlamadan herkes sonucu maalesef kabullenmiş.

Biz gelelim, Urla’da siyasete yön veren, iç çekilerek bakılan Cumhuriyet Halk Partisi ve adaylarına;

Malum nedenlerden dolayı görevinden alınan Urla Belediye Başkanı İ.Burak Oğuz’dan sonra ilçede yaşayanları bırakın ülkedeki tüm gözler Urla’da desek yeridir.

CHP’nin ilçedeki adaylarına bakacak olursak en dikkat çekici başkan adayı Bahri Yalaz, Partiyi uzun yıllar omuzlarında taşıyan Yalaz, büyük, küçük demeden tüm insanlara dokunmuş, gerçekten sevilen saygı duyulan biri. Delege seçimlerinde bile karşı listedeki tüm partililerin saygı duyduğu partinin ağabeyi her şeyi.

Belediye başkanı apoletlerini omuzunda taşıyan Sibel Uyar’ında şansı oldukça yüksek.

Üst düzey genel kültürü ile tanımaktan şeref duyduğum PTT Müdürü Mehmet Ali Fırat başka bir aday.

Başka kimler var; Sn Bülent Onat arkadaşım, arasıra düşüncelerimiz aynı paralellikte olmasa da saygılı, kibar ve donanımlı olması CHP’nin parti içi eğitiminde öğretmenlik görevi yürütmesi ile öne çıkıyor.

Av.Şebnem Özdemir tam bir hanımefendi, bir belediye başkanında olması gereken tüm özellikler mevcut.

Halkın daima içinde, kendi deyimi ile içinizden biri Kemal Ay,

Urla Gençlik Spor Basketbol Kulübü eski Başantrenör ve ülkenin çeşitli kadın basketbol takımlarında çalışmış Hakan Yiğit Hocamızı da belediye başkan aday listemize ekleyelim.

Ve diğerleri; listede adı reklam olsun diye yazılan bırakın belediye başkanlığını, meclis üyeliği bile torpille olabilecek hayalperestler diyelim.

Gelelim CHP’de görev insanı dediğim, Urla halkının ismini duyunca hayır diyemeyeceği siyasetçilere ; İzmir Eski Milletvekilleri Tacettin Bayır, Zeynep Altıok, Musa Çam.Urla’yı hiç yalnız bırakmayan ve ilçe sakinleri ile yakından ilgilenen bu üçlüden birisi aday çıkarsa şaşırmayın derim.

Ve sürpriz bir aday yazacağım, kimsenin aklında olmayan, parti içi alınan karara rağmen, bir ayrıcalık yapılabilecek kişi; Av. Pelin Karasakal…

Urla için çok önemli biri, düşünceleri takdir edilen, konuşmaktan haz duyduğum, Urla’ya çok güzellikler katabilecek donanımda olan Av.Yusuf Baratalı.

Köylülerin çok sevdiği, Veteriner Hekim Bülent İlhan…

Bu ismini yazdıklarım Urla Belediye Başkanı olabilecek  potansiyele sahip, çarşı pazarda konuşulan adaylar. İlerleyen günlerde durumun nasıl sonuçlanacağını da hep beraber göreceğiz. Şimdilik kalın sağlıcakla…

Başta şehit babaları olmak üzere, bebek yaşta yakalandıkları amansız hastalıklar, ani ölümler sonucu rahmetli olan çoçuklarımızın babaları “Babalar Gününüz Kutlu Olsun”

Hastane servis odalarında  iyileşmeyi  bekleyen minik kalplerin, babaları sizin de  “Babalar Gününüz Kutlu Olsun.”

Elden bir şey gelmeden, çaresizlik içinde yok oluşa şahit olan bir baba ya da bir evlat olmak bu dünyanın en büyük acısı olsa gerek…

Bu acıyı yaşamış bir insan benden yaşca çok çok küçük bile olsa onun önünde saygı ve hürmetle eğiliyorum.

O babalara buradan seslenerek; Bugün içinde hissettiğin o şiddetli acıya bir şey yapamam, elimden bir şey gelmez ama istersen kollarımı açıp sizlere koşarak sarılabilirim ve sana baba diye hitap ederek “Baba Babalar Günün Kutlu Olsun” diyorum.

Babaları erkenden vefat etmiş, babalarının yokluğunu çeken bebeklerimize, çocuklarımıza, gençlerimize de kollarımı açıyorum ve baba özlemi ile dolu olanlara babanız kadar olmasada sizleri çok seviyorum, sizlere sarılıyorum ve saçlarınızın bir teline zarar gelmesini istemeyen babanız gibi başınızı göğsüme yaslamanıza izin veriyorum.

Böyle özel günlerde sosyal medya hesaplarından düşünmeden yaptığımız abartılı mutluluk paylaşımları istemeden de olsa böyle büyük üzüntüler yaşamış, kardeşlerimizi, büyüklerimizi üzmektedir.

Bu şekil büyük tramvalar yaşamış aileler ile  sıkıca kenetlenmeli ve paylaşımlarımızı abartıya kaçmadan yapmalıyız.

Toplumda bu şekil bir tramva yaşamış,  komşularımızı, tanıklarımızı, akrabalarımızı, köylümüzü, hemşehrilerimizi tespit etsek. Bari bir gün bile olsa, 365 günün bir günü biz buradayız deyip, babasının yerine koymak isteyenlere baba olabilsek… Çocuklarının yerlerine koymak isteyenlere çocuk olabilsek.

Ne yapabiliriz?

Dünyada her güzellik para ile olmuyor. Paranın alamadıkları da var.

Sarılmak isteyenlere kollarımızı açıp, öpmek isteyenlere yanaklarımızı uzatsak. Başlarını göğsümüze yaslayıp saçlarını okşasak. Kime ne geleceğini önceden kestiremediğimiz bu ölümlü dünyada…

Bazen bir dokunuş bazen güzel bir söz yetiyor insana… İşte biz yeri gelecek o söz, yeri gelecek o dokunuş olacağız…

Babaları rahmetli olmuş ya da evlatları rahmetli olmuş toplumdaki tüm bireylerin “BABALAR GÜNÜ KUTLU OLSUN’

Ülkemizde asgari ücretli zorunlu çalışan sayısı 6-7 milyon olarak öngörülüyor. Bu emekçilerin hangi şart ve koşulda hayatlarını idame etmek zorunda olduğu bilinen acı bir gerçektir.

Peki… Milyonlarca insanın bu kadar derin bir açmaza mahkûm edilmesine neden sessiz kalınır? Sosyal devlet ile çalışanlara layık görülen ücret arasındaki bu tezatlık nasıl anlatılır? Anlayabilen varsa… Bana da anlatsın! Vatandaşlar arasındaki gelir dağılımı eşitsizliği ve yoksul ile varsıl arasındaki makasın ne kadar açıldığını yazmama gerek bile yok…

Asgari ücretli milyonlarca kişinin yaşam standarttı neye göre, kimler tarafından hangi şartta belirleniyor? Bakalım! Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının tespit ettiği bir üyenin Başkan olduğu, işçi, işveren ve hükümeti temsil eden 5’er kişiden oluşan toplamda 15 kişi belirliyor. Ücretin tespitinde önemli unsur Türkiye İstatistik Kurumu’nun açıkladığı bir işçinin aylık gıda harcaması ve Türkiye’deki enflasyon ve pazar fiyatları… Dört kişilik bir ailenin, gıda harcaması ile birlikte giyim, konut kira, elektrik, su, yakıt, ulaşım, eğitim, sağlık ve benzeri ihtiyaçlar için yapılması zorunlu aylık toplam tutarın(yoksulluk sınırı)10.395 TL olduğu düşünüldüğünde… Asgari Ücreti belirleyiciler, doğru ve iyileştirici kararlar veriyor olmanın haklı gururunu yaşayabiliyor mu? Vicdan ve iç huzur noktasında!

Konu genel olarak sınıfsal bir olgu, fakat bu işin sağcısı solcusu, milliyetçisi, liberali olmaz, ben böyle düşünürüm… Buradan kimse siyasi bir rant devşirmeye çalışmasın, çünkü insanların yaşama, barınma, beslenme gibi temel ihtiyaçları söz konusu ise herkesin ortak paydada birleşmek gibi insani görevi olmalı…

Ülkede bilindiği üzere derin bir ekonomik kriz yaşanıyor. Yüksek enflasyonla beraber alım gücünde büyük sıkıntı yaşanmakta, bu sebeple Asgari Ücret tespitiyle ilgili emekçilerin müreffeh bir hayat sürebileceği amasız, nedensiz, bahanesiz insanca yaşama uygun, düzenleme yapılmalı… Kesinlikle!

Yoksulluk sınırının 10.395 TL açlık sınırının 3.191 TL olduğu bir noktada belirlenmesi gereken yüksek asgari ücretin, işveren ve kamuda oluşturacağı maddi yükün gerçekliği, milyonlarca işçinin refah içinde mutlu yaşam sürmesinden daha önemli ve değerli değildir. Önemli olan 15 temsilcinin oluşturduğu bu grup, kendi maaşlarının asgari ücrete katbekat orantısızlığını irdelenmeye sebep olmadan düşük ücretli ile “empati kurarak” karar alabilmeleridir.

Aksi halde asgari ücretli haklı sorgulama yaparak eleştirme konusunda pek mahirdir…

Aslında en hızlı davrandığı konu oydu. Hükümetin birinci yılı dolmadan 25 Ekim 1984 tarihinde ” KDV ” yani Katma Değer Vergisi ile tanıştırdı ülkeyi. Bir anda alınan satılan her şey %10 zamlandı. İnsanların kafasındaki vergi algısı tamamen değişti. Eskiden vergi denince akla gelen. Bilhassa küçük esnafın dert ayı Mart ayı idi. Muhasebecilerin gözüne uyku girmeyen aydı o. Sadece mart ayında, deftere tabii olanların kar zarar hesabı ile vergileri hesaplanırdı.
Mutlaka 31 Mart günü tüm esnaf vergi dairesinde sıraya girerek ya da muhasebecisini bu iş için görevlendirerek vergisini yatırırdı. 31 Marttan bir kaç gün önce vergini yatırabilmek zenginlik belirtisi sayılırdı.Ayrıca bir de “götürü vergi” denen, defter tutmayı ve öyle evrak ile falan uğraştırmayı hiç gerektirmeyen bir vergi çeşidi daha vardı. O sınıfa giren iyice küçük esnaftı. Geliri devlet tarafından belirlenip açıklanan miktarı geçmeyen bu küçük esnaf cüzi bir rakam ile yıllık vergilerini bir seferde öderdi.

Mart ayı dert ayı idi esnafın ama geri kalan on bir ay vergi adına öyle çok hesapla kitapla geçirmeye gerek olmayan aylardı. Ancak bünyesinde kadrolu maaşlı muhasebeci çalıştıran büyük kurum ve işletmeler yıl boyu kafa yorardı öyle şeylere. Küçük esnaf işine bakardı.
Ama işte o herkesi yıl boyu sürekli vergi hesabı kitabı yapmaya zorlayan KDV sistemini TRT ve diğer yeni özel TV kanallarında yayınlanması zorunlu ortak yayın ” İcraatın içinden ” programında Başbakan açıklamıştı. Şişe dibi gözlükleri arkasından herkesin gözünün içine baka baka, elinde tuttuğu kalemi ekrana doğru sallaya sallaya, olanca babacan tavrı ve sempatik tombik yüzüyle.

“Değerli Vatandaşlarım! ” demişti. Öyle bir vergi sistemi getiriyoruz ki artık sadece parası olandan ve el değiştiren maldan vergi alacağız. Ve yavaş yavaş bu sistemde bildiğiniz gelir vergisine de gerek kalmayacağı için onu kaldıracağız. Artık mart ayında yüklü vergiler ödemek zorunda kalmayacaksınız demişti.
Demişti ama tabii ki dediği gibi olmadı devletin aldığı vergiden vazgeçmesi kolay değildi. Üstelik bu Katma Değer Vergisine kendi vatandaşını takipçi yapmak için bir de vergi iadesi sistemi getirdi. Dar ve sabit gelirli vatandaşlar için her yerden satış fişi toplayıp onun karşılığında vergi iadesi alma günleri başlamıştı. Artık bakkaldan marketten alınan satış fişleri tomar tomar zarflanıp , her ay sonu çalıştığı kurum muhasebecisine teslim ediliyordu.

Dar gelirli vatandaş için vergi iadesi almak bu kadar zorlu iken, bazı uyanık zenginler bu işin kolayını bulmuş köşeyi dönüyor Devleti soyup soğana çeviriyordu. Aslında yasa iyi niyetle çıkarılmıştı. İhracatı desteklemek için ihracatçı iş adamlarına uygulanan bu vergi iadesini suiistimal eden bir grup, naylon ihracat yaparak kendilerine çok büyük haksız kazançlar sağlıyordu. Neredeyse çöp denilebilecek hiç bir işe yaramaz malzeme, rüşvet çarkı ile nitelikli ürün gibi yurt dışına çıkarılıp sözde ihracat adı altında çok büyük miktarlarda vergi iadesi alınmasına yarıyordu.

Bunun adı da Türk siyasi ve ticari literatürüne “Hayali İhracat” olarak giriyordu.

Ne tesadüftür ki bu işleri yapanların çoğu iktidara yakın zaten zengin işadamları idi. Siyasi destek ile köşe dönme fikrinin, iş bilir Türk Halkının kafasına çıkmayacak şekilde yerleşmesi bu dönemde oldu. Artık yavaş yavaş anlaşılmaya başlanmıştı ki “Orta direği kalkındıracağız” diye ülke başına geçen Turgut Özal ve arkadaşları orta direkten kendilerine yakın iş bilir bir kaç kurnaz dışında geri kalanı ortanın altına iterek “Orta Direk” denen kavramı yok ediyordu.
Devlet tarafından verilen tüm teşvikler, başlangıç ödemesi ertelemeli çok uzun vadeli krediler hep, zaten zengin iktidara yakın kişilere veriliyordu. Ülkenin güney sahilleri verilen turizm teşvikleri ile beş yıldızlı oteller cenneti haline dönüştürülüyor; Tüm sahiller parsel parsel halkın kullanımından çıkarılarak bu kişilerin kullanımına ve rantına açılıyordu. Zavallı orta direğin altına düşmüş çoğunluk bu otelde bir iki gece konaklayabilirse, tüm yıl eşe dosta anlatıyor ve otelde çektiği fotoğraflara bakıp bakıp yıl boyu iç çekiyordu.

Ayrıca ülkenin gelişmesiyle gurur duyup çoğu zaman kapısından çevrildiği otellerin, en gelişmiş ülkeler seviyesinden daha güzel olduğu ile övünüyordu.

Devam edecek…

Kapitalizm Alaturka(3) OKUMAK İÇİN TIKLA

KAPİTALİZM ALATURKA(2) OKUMAK İÇİN TIKLA

Kapitalizm Alaturka (1) OKUMAK İÇİN TIKLA

Yok, oluştur, eksilmedir

Travmadır, sefalettir psikolojik çöküştür

Kültürel yoksulluktur

Kaybolan yarınlardır

Sevgisizliktir, çaresizliktir

Umutsuzluktur…

Dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan sıradan birine sorulsa hiç tereddütsüz / şüphesiz bütün savaşlara karşı barış yanlısı olduğunu net bir dille ifade ederdi…

Tüm insanlığın aynı anlayışla karşı olduğu savaşlar/şiddet konusu bu kadar tartışmaya kapalı olarak kat’i şekilde kararlılıkla vurgulanmakla beraber, dünya ölçeğinde anlamsız kaos ve yıkımlara sebep olan savaş ve şiddetle ilgili bazı bilgileri üzülerek de olsa paylaşalım…

Uzmanlar dünya genelinde Şiddet / savaşların küresel ekonomi üzerindeki etkilerini hesaplamışlar. Şiddetin doğrudan ve dolaylı olarak, farklı etkenler de dâhil olmak üzere 14,3 trilyon dolara mal olduğu, bu rakam sadece savaşın bedelini değil terörizm, cinayet ve şiddet dolu suç olaylarını da içeriyor. Bütün dünya ülkelerinin savunma sanayiine  bir yıllık harcadığı para miktarının yaklaşık 1,9 trilyon dolar olduğu  tahmin ediliyor…

Toplamda 16, 2 trilyon dolar gibi bir rakam bu anlamsızlık içerisinde kaybolup gidiyor…

Dünyada silahlanmak için harcanan para ile 7 milyar insana sağlık ve eğitim hizmetleri ömür boyu ücretsiz sağlanabilir.

Devam edelim,

2020 senesinde hazırlanan raporda (Heidelberxg Uluslararası Çatışma Araştırmaları Enstitüsü) Son bir yılda dünya genelinde 21 savaş yaşandı. Ülkeler, etnik ve siyasi gruplar arasındaki silahlı çatışmaların toplam sayısı ise 220 olarak belirtilmiş…

Başka bir çalışmaya göre beş yılda, 10 ülkede, sadece beş yaşının altında olmak kaydıyla en az 870 bin çocuğun hayatını kaybettiği tahmin ediliyor…

Görüldüğü gibi dünyanın en güçlü ekonomisine sahip ABD’nin milli gelirine yakın sırasıyla, Çin, Japonya, Almanya, İngiltere ve Fransa’nın milli gelirlerinden kat be kat büyük ekonomik değeri olan bu devasa bütçenin hangi amaca hizmet ettiği hiç bir türlü anlaşılamayan savaş/şiddet odaklı menfur olaylarda yitip gittiği acı bir gerçek…

Birleşmiş Miller (BM) Dünya Gıda ve Tarım Örgütü FAO’nun son raporuna göre dünya üzerinde 821 milyon insan açlık çekiyor. Bir başka ifadeyle yeryüzündeki her dokuz insandan biri açlıkla mücadele ediyor.

Tüm dünyada İnsani değerler içinde yaşama / barınma hakkını önceleyen ve garanti altına alan politikalar geliştirilmesi gerekiyorken nasıl oluyor da,

Manasız savaş, terör ve şiddet odaklı olaylar sergileniyor…

İnsanlığın / insanın yok edildiği noktada kimlerin hangi ticari kaygıları öngörülüyor?

Sadece yaşamak için araç olan kıymetli kâğıtların insan hayatından daha değerli olduğumu düşünülüyor?

Ülkelerin savunma sanayi ve askeri harcamaları, yarınlarımızı emanet edeceğimiz 100 binlerce çocuğun hayatından öncelikli ve daha önemli oluyor…

İnsan hayatı hiçbir durumda hiç şeyle ölçülemez…

Ve asla kirli oyunlara alet edilemesin izin verilemez…

“İnsanların üzerinde kurgulanan bu emperyal oyunu bir an önce bozmak ve dünyanın her yerinde din dil ırk sınıf tarifi yapmadan koşulsuz ‘barışı’ ilke söz belirleyerek bu makûs talihi bozup eşit /  kardeşçe yaşamanın yollarını bulmak suretiyle siyasi / ekonomik ve askeri güç gibi parametreleri insanlık adına önemsiz gerekirse yok sayarak bir algoritma oluşturmak zorunlu / ortak payda olmalıdır ”…

Geç olmadan tüm dünyada zulme karşı birlik, beraberlik ve kararlılıkla  “kalıcı barış “tesis edilmeli…

Bütün dünya silahlanmadan acil vazgeçip eşitlikçi ve sosyal adalete uygun ayrıştırmadan uzak insanı merkeze alan doğru ekonomik yönlendirmelerle akılcı çözümler üretebilmeli…

Sorumlu / sorunlu olan kimler mi ?

Tabii ki,

Dünyayı yöneten, sadece kendi çıkarlarını düşünüp duygusuz bir aygıta dönüşen süper güçler / işbirlikçileri ve bu adaletsiz düzene karşı mücadele etmeden boyun eğip teslim olmayı zorunluluk gibi gören diğerleri…

Ütopya, gerçekleştirilmesi çok zor zihinde tasarlanan hayali ama mükemmel siyasi yönetim diye tanımlansa da…

Üstat der ki;

“hayal gücünü kaybeden toplum yarınsızdır.”