İzmir’e ulaşım toplu taşım aracı ile ulaşım sadece yerleşim yerleri arasından geçen karayolu üzerinden ESHOT’a bağlı belediye otobüsleri ve taşıma kooperatiflerine ait dolmuş ile sağlanmakta. Bu toplu ulaşım araçları ile Fahrettin Altay Meydanına (30 km)  ulaşım bir saatten fazla sürmektedir ki bu ayrı irdelenmesi gereken bir konu.

İzmir içi merkez ilçelere ulaşım için metro-tranvay-vapur-otobüs altenatifleri ile gerçekleştirilebiliyor. Ancak İzmir’in kuzey, doğu ve güneyinde yer alan dış ilçeler ile şehirlerarası bir seyahati gerektiren bir ulaşım güzargahı için karayolu ile toplu taşımada  büyük bir sıkıntı mevcut. Çünkü Urla’dan otogara ulaşmak için en az üç taşıt değiştirmek gerekiyor ve İzmir içi trafiği ile boğuşmanız gerekiyor.

İlçemizde İYTE’nin kampüsünün olması, İstanbul ve Ankara’dan çok göç almış olmasının ve yazları rağbet edilen bir tatil yöresi hüviyeti kazanması (Çeşme ve Alaçatı’nın güzegahı üzerinde bulunması) nedeniyle şehirlerarası yolcu taşımacılığı yapan iki üç firmanın Ankara ve İstanbul’a seferleri yaz kış düzenli olmaktadır. Diğer güzergahlara ulaşım için ise İzmir otogarına gitmek gerekiyor.

Havaalanına ulaşımda sıkıntı yaşamayan ilçe halkı otogara ulaşımını da kolaylaştırıcı bir yol bulunması gerekiyor. Çeşme’de yaşayanların böyle bir avantajı varken Urla’nın niye böyle bir sıkıntısı var?

Çözüm önerilerini ayrı bir yazıda paylaşmak umuduyla…

Türkiye, 2017 yılında yapılan anayasa değişikliği ile adını “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi” dediğimiz bir sistemle, 2018’den bu yana yönetilmeye başlandı. Bu sistem halk tarafından bir Cumhurbaşkanı  seçiliyor, seçilen cumhurbaşkanı yürütme görevini verdiği bakanları meclisten bağımsız atıyor, anayasadan aldığı yetkiyle yürütme(icraat) konularında kanun hükmünde kararname çıkarabiliyor. Yani meclisi tamamen etkisiz kılan, denetim mekanızmalarını sıfırlayan bir anlayış. Bu etkisiz eleman durumu milletin vekillerini rahatsız ediyor. Sadece vekiller değil, kendi adına yönetme yetkisi veren milletin kendisi de rahatsız.

Her ne kadar seçilen Cumhurbaşkanı siyasi bir partinin mensubu, hatta şimdiki gibi parti başkanı olsa da yürülükteki mevzuat seçilen kişinin partisinden bağımsız hareket edebilmesine yani keyfiliğe müsaade ediyor.Şuan siyasi ittifakların ortak aday çıkarma konusunda önlerindeki en büyük sakınca da bu durum. Düşünün ortak bir aday çıkarmışsınız ve o kişi cumhurbaşkanı olmuş, mevcut durumda ele geçirdiği yetkiyle acaba güçlendirilmiş bir parlamenter sistemi isteyecek midir? Hele destekleyen ittifak mecliste 2/3 çoğunluğu (400 milletvekili) elde edememişse, anayasal bir değişikliği gerçekleştirmek için cumhurbaşkanının iradesinden geçmek zorunda. Aslında bu sistemde iktidar partisi diye bir şey söz konusu değil, seçilen cumhurbaşkanını destekleyen bir parlamenter yapı mevcut. Hal böyle olunca 1. Parti veya 3. Parti olmuşsun sadece törenlerde protokolde sıra belirlemeden öteye faydası bulunmamakta. Yani özetle Demokrasinin adının olduğu kendisinin olmadığı bir sistem.

Siyasi partiler yasası başta olmak üzere  mevcut seçim yasası da demokratikleşme önünde büyük engel. Herhangi bir parti üyesinin kendini temsil edecek ne yerel yönetimde ne de merkezi yönetimdeki kişileri seçme hakkı kısıtlıdır. Hatta tamamen parti, merkez yönetiminin eline bırakılmış vaziyettedir. Bu durumda şunu sormak gerekir “Egemenlik kayıtsız şartsız milletin midir acaba?”. Milletin siyasetten uzaklaşması ve siyasilere soğuk bakmasının altındaki temel neden budur.

Çözüm nedir? Aslında çözüm vardır ve iki aşamalıdır. Birinci aşaması siyasi partiler yasasını değiştirip demokratik hale getirmek ve milletin siyasi yapısının mecliste en uygun tecellisini bulacak seçim yasasını yürürlüğe koymak. İkinci aşama ise anayasal değişikliğe giderek mevcut Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ni” kaldırarak ülke idaresini tek kişinin elinde bulunduran yapıdan kurtarmak.

Şuan meclis ve Cumhurbaşkanının bunu gerçekleştirecek düşünce ve yapıda olduğuna inanmıyorum. İlk genel seçimlerden sonra söylemeye çalıştığım bu değişiklikler gerçekleşebilir.

Önümüzdeki Cumhurbaşkanlığı ve genel seçimlerde mevcut yönetim seçimi kaybeden tarafta olursa ve şu anki muhalefetin hepsi bu değişiklikleri yapmayı vaat ettikleri gibi gerçekleştirmeyi kafaya koymuşsa değişiklikleri gerçekleştirmek için mecliste 2/3 çoğunluğu elde etmek  sorun olmayacaktır. O gün geldiğinde şuan iktidarda olanlar muhalefete düştükleri için kendi getirdikleri bu sistemin değişmesi için daha istekli ve katılımcı olacaklardır.

Bakalım zaman neyi gösterecek?

Yazan Dr. İsmail SEVER

Fotoğraf: Urla Özbek köyü hudutları günbatımı Cenk özen