Mordoğan’dan Karaburun’a doğru yol alırken zeytinliklerin arasından denize doğru sapıyoruz. Kısa bir yolculuktan sonra yine zeytin ağaçlarının altında aşağıda masmavi deniz, yukarıda açık mavi gökyüzü ve pırıl pırıl bir güneş, Alenes kamping’e ulaşıyoruz. Geniş dağınık bir alan… Her zeytin ağacının altında bir çadır. Çocuklar,  gençler ve genç hissedenler gülümseyen yüzlerle dolaşıyorlar… Kimi denize giriyor,  kimi yazarlarla söyleşiyi dinlemekte. Haaa unutuyordum… Pek çok sanatçı dostun yanı sıra sanatsever konuklar da var burada…  Şairler,  yazarlar, edebiyatçılar, sinemacılar, karikatüristler ve daha niceleri. Yurdun dört bir yanından gelen de var kampa, İngiltere’den de… Öykümüz bir ay kadar öncesinden başladı… Edebiyatçı sevgili Aylin Yılmazer “Karaburun’da Sanat var” adı altında bir sanat kampı düzenlemeye karar veriyor. Alenes kamping olarak da kendisine destek  verileceği söylenince tüm sanatçı dostlarını davet ediyor. İzmir büyük şehir belediyesi yanında bir kaç sponsor daha ondan desteğini esirgemiyor…İstiyor ki yazarlar söyleşsin, okuru ile buluşsun… şairler şiirleri ile gelenlerin gönül teline vursun….Sinemacılar da söyleşsin, sinemayı-filmi anlatsın. Film de izlensin…Müziksiz olmazsa olmaz… Bol bol çalınsın, söylensin… Çocuklar da olsun… yetişkinler de…Sıcaklayanlar da serin sulara koşsun…Bu konuda Aylin hanım diyor ki:“Karaburun Sanat Kampı, sanatın farklı alanlarında üreten sanatçıların bir araya gelerek üretimlerini paylaşacakları, sanatın temel gayesi olan insanı ve doğayı anlama ve anlamlandırma çabasına sanatseverleri dahil edecekleri, paylaşmanın güzelliği ile doğanın ve doğalın büyüsüne eşlik edecekleri bir oluşumdur. Karaburun Sanat Kampı, Ege uygarlıklarının okul anlayışı mirasını taşıyan, zeytin ağaçlarının gölgesinde buluşan sanatçıların ve sanatseverlerin iletişim ve etkileşimde olacakları kolektif bir projedir. Bizimle birlikte olacak sanatçı dostlarımız ve sanatseverlerle üç gün boyunca söyleşi, atölye, konser, film gösterimleri gerçekleştireceğimiz sanat kampımızda çocuklar için de atölyeler yer alacak ve ağırlıkla “Kadın” teması işlenecektir.” Ve heyecanlı gün geliyor… kamp başlıyor… İki gün boyunca bu çerçevede etkinlik keyifle sürüyor… Benim çocuklarla resim atölyesi etkinliğim ise üçüncü gün. Resimlerimi ve boyalarımı sırtlandığım gibi, incelik göstererek beni almak için gönderilen araçla varıyorum Alenes kampa… Yetişkinlerin yanı sıra çocuk atölyeleri de var…çocuklara masal anlatımı,  yoga , kaligerafi, dna… vs…Tek ressam benim. Zeytin ağacının dallarında mini bir de resim sergi açtım. Zeytin ağacı ve Karaburun görüntülerinin yanında, tablolarımda manzaralar, çiçekler, kediler, horozlar her bir dalda yerini buldu. Sanat her yerde… Bunun için ille de galeri gerekmiyor. Maksat o çocuklara sanatı sevdirmek, gerçek yağlıboya resimleri göstermek ve o havayı solutmak ise bence konfor aranmamalı…Ayrıca böylece çocukların çoğu belki de ilk kez bir ressamı canlı çalışırken izledi ve gerçek yağlıboya resim sergisi gördüler… Artık aileden gördüğümüz kızımın arkadaşı Damla’nın bebeklikten beri elimizde büyüyen ve beni babaannesi kabul eden kızı canım Mavi’m de anneannesi sevgili Selvi ile geldiler. Diğer çocuklarla birlikte Mavi’m de çok güzel resimler yaptı…

Kaynak: “Karaburun’da Sanat var!” nasıl geçti?.. – Hülya SEZGİN

Son günlerde çok gerildik.

Siyaset çok yordu hepimizi..

Biraz nefes aldıracak, şeker tadında bir yazı yazayım bari dedim ben de…

Efendim kardeş candır…

Abla hem candır, hem cânandır, hemi de anadır…

Sizi bilmem ama bizimki öyle…

Benim canım ablam Süheyla da kendini annemiz sanıyor…

Eniştem Hüseyin Manisa Salihlili. Rahmetli annesinin Adala köyünde bir evi var, bahçesi çeşitli yemiş ağaçlı…

Hoş şimdi mahalle diyorlar ama ben Atatürk’ümün “Köylü milletin efendisidir” sözünden yola çıkarak Adala köyü demeyi tercih ediyorum. Çünkü ben köyleri çok seviyorum.Köylere gideyim, dağ taş gezeyim. Doğa ile başbaşa kalayım…

Dinleyeyim, anlayayım, öğreneyim, keşfedeyim…

Bayılıyorum. Köy ve köylüler olmasa biz aç kalırız. Toprağımızın ve onu işleyenlerin kıymetini bilmeliyiz…

Neyse…

İşte geçtiğimiz bayram ablam ısrar edince Hikmet’le köye gittik. Çocukların başka planı vardı. Bizimle gelmediler…

Ablam misafiri sever, elinden geldiğince ağırlar. Yeğenim Betül ne yapacağını şaşırır. Kendi bir kahve tiryakisi olduğundan ikide bir bize kahve yapar…

Eniştem sağ olsun gezmeyi de, gezdirmeyi de hem sever, hem de iyi bilir…

Bu kez tren yolculuğu yapalım dedik…

Hem eğlenceli, hem ekonomik…

Bindik Basmane gardan trene…

Tıngır mıngır…

Yok bu trenler eski trenler gibi değil, otobüste gibi yolculuk yaptık. Rahattı…

Yalnız biraz uzun sürdü yolculuk. İki buçuk saat sonra Salihli’de indik. Ablamla eniştem bizi bekliyordu.Arabaya bindik ver elini Adala diyeceksiniz…

Yok…

Diyemedik…

Eniştem gezdirmeden asla götürmez ki!..

Kaldığımız dört gün boyunca her gün bir yeri gezdirdi bize…

En iyisi ben toptan anlatayım size…

Önce Sart harabelerine gittik… Oradan yukarı bir köye çıktık. Manzaraya karşı mis gibi kokulu demli çay içtik. Sonra Demirköprü barajına geçtik… Baraj gölünü, çevresini gezdik. Egeliler bilir tilkican denilen bir tür yabani kuşkonmaz topladık. Sonra evde yumurtalı kavurduk… Pek lezzetli… Çok şifalı… Zaten öyle çayır çimenlik yere gidince ben bayılırım ot toplamaya. Gözüm yerden kalkmaz.Gittiğim yerlerde özellikle yaşlı köylülerle de sohbeti pek sevdiğimden bu konuda da kendimce epey bilgiliyimdir. Bir gün ebegümeci toplayıp yaptığım sarmadan çocuk edebiyatımızın değerli yazarı sevgili can arkadaşım Mavisel Yener’e de ikram etmiştim. Yemiş, beğenmiş ama beni uyarmayı da ihmal etmeyerek demişti ki:”Hülya’cığım doğal diye her otu toplayıp toplayıp yiyorsun. Güzel ama korkuyorum bir gün zehirleneceksin diye. Unutma ki zehirli mantar da doğal!”Neyse… Tilkican bilinen bir tür. Toplarken bir de kapkara, oldukça iri bir yılan görmeyelim mi? Ağaç dibindeki oyuğa kafasını sokmuş, ilerlemeye çalışıyor gibi… Ama ilerlemiyor. İki metre geriden sessizce izledik. Hikmet dedi ki “Orada fare yuvası vardır onu yakalamaya çalışıyordur.” Bir süre sonra sanırım bizi hissetti. Bayır aşağı kaydı gitti. Anladık ki yılanlar uyanmış… Bastığımız yere dikkat ederek gezdik…Sazlı göle gittik… Muhteşem bir manzara… Su ayna gibi gökyüzünü,  ağaçları, sazları yansıtıyordu. Benim için bir hazine… Bol bol fotoğrafını çektim.Şırıl şırıl akan buz gibi suda elimizi yüzümüzü yıkadık…Eniştem bizi gezdirirken bir yandan da çocukluğunu yaşıyor.  Gezdiği, oynadığı yerleri  bir bir anlatıyor:”Taa orada tavşan tepesi…” Burası çocukluğumun geçtiği Kırdamları köyü… Şurası Dibekdağ,,, O karşısı Üşümüş dağ… Teee şurası da Bozdağ… Bak tepesi karlı!..” diye heyecanla gösteriyor…”Taaa karşısı Kula’ya giderken yuvarlak olan… Yanardağ Divit dağı…Kargacık, Hıyarlık…”Yemyeşil kırmızı-sarı çiçekli gelincik tarlaları… Üzüm bağları… Kayısı, şeftali bahçelerini bir bir geçiyoruz, o anlatmayı sürdürüyor…”Tarlaya gittiğimiz zaman oynarken uzaklaşmayalım diye kadınlar “Len nenenin yanından ayrılma, yoksa donumun içine katarım seni!” derlerdi. Bizim de ödümüz kopardı. Korkardık… Uzaklaşamazdık…”Biliyorsunuz resimlerimde bu yaşamları konu ediyorum. Bu güzellikleri resmediyorum. Onun için böyle geziler benim için çok değerli. Bankada çalışırken zaman zaman İstanbul’a kurslara giderdim. O zaman da kızım Senem’i ablam Süheyla’ya bırakırdım. Çocuk ne yapsın ablama “teyze” diyor enişteme de “Eniştebaba” diyordu.O zamandan beridir ben de ona “eniştebaba” diyorum…Biz güzel yerler gezdik, gördük… O çocukluğunu yaşadı…Velhasıl bayram gibi bayram oldu…Çok yaşa ablam, çok yaşa Eniştebaba…Sen de çok yaşa Betül…Bu arada karşı evin arkasında bir direk üstündeki yuvasına leylekler geldi. Havada dans ede ede uçtular… Keyifle seyrettim…Anlayacağınız bu yıl yine resim festivalleri ve çalıştaylar daveti ile bol bol gezeceğim demek ki!..Hiko hiç kızmasın… Ben değil, leylekler suçlu…

Hülya SEZGİN yazdı

Kapıdan giren bir sağa, bir sola bakınıyor. Heyecanlı mı heyecanlı… Gözlerini kısarak oradakileri seçmeye çalışıyor… Tanıdığını görünce sevinçle sarılıyor…Bilmece gibi yapmayayım, en iyisi baştan anlatayım… Malumunuz bendeniz şimdi ressam olmakla birlikte naçizane yazarlık da yapsam, aslında emekli bir bankacıyım…Okul biter bitmez memleketin en büyük bankalarından birinde, İzmir’in  İkiçeşmelik-Mezarlıkbaşı semtindeki şubede çalışmaya başlamıştım. Yaşım genç, bekardım. O zamanlar bilgisayarlar iş yaşantımıza girmemiş, yazıyı daktiloda, hesabı da Facit denilen takur tukur gürültülü, elle çalışan bir hesap makinesi ile yapardık. Toplamamız gereken rakamları kontrol edebilmemiz için de elektrikle çalışan şeritli bir hesap makinesini kullanırdık. Ancak şubede bir ikiden fazla bulunmadığı için sürekli muhasebe ve senetler servisinde dururdu bu şeritliler. Pek kıymetliydi. Rakamları bastıktan sonra yazarken “cart cart” diye çıkardığı ses kullanana ayrı bir hava verirdi…Bu Yenigün Şubesi’nde 46 çalışandık. Birkaç arkadaşımızın dışında hepimiz bekardık. 46 kişinin 26’sı kadındı. Öğle yemeği tatilinde manken gibi 26 genç kız şubeden çıkarken esnaf işi gücü bırakır bize bakardı. E ne yapsın insanlar… Her birimiz ayrı güzel, genç, bakımlı ve süslü idik… O yoğun iş temposunda hepimiz sevgi, dostluk, kardeşlik duyguları içindeydik. Çok eğlenirdik. Hafta sonları otobüs tutar pikniğe ve denize giderdik…Bizim şube o dönem bir efsaneydi… Zaman içinde birer birer evlendik. Bu kez uzun süre aile toplantıları yaptık. Çocuklarımız oldu… Gittik… Geldik… Sonra başka şubelere tayin olduk… Evlerimizi o semtlere taşıdık. Zaman içinde koptuk. Ancak emeklilikle birlikte kadınlar olarak yeniden bir araya geldik. Ayda bir birimizin evinde toplanarak gün yapmaya başladık. Dile kolay nerede ise 25 yılın üstünde de bu devam ediyor…Bu arada kimi zaman bir erkek arkadaşımızla rastlaştığımızda bize sitem ediyorlar.  “Bir gün gününüze bizi de çağırın!” diyorlar.  Diyorlar da… Biz de istiyoruz ama bir türlü olmuyor… Neyse… Emekliler Derneğimizin Üçyol’da lokali var. Hani bu yıl başından beridir orada emekli arkadaşlarıma resim kursu veriyorum ya… Güzel, geniş, ferah bir yer… Arada orada toplantılar da yapılıyor. Dernek yönetimi ve başkan yardımcısı sevgili Aysel Çelikok büyük çabalarla birlik ve beraberliğimiz için çaba ve emek harcıyor…”Bu kez toplantımızı dernekte yapalım” diye karar alınınca hemen aklıma geldi.”Erkek arkadaşlarımızı da çağıralım” dedim. Diğer arkadaşlar da olumlu bakınca hemen işe koyuldum Firak’ı ve muhasebecimiz Ramazan abimi, Ali beyi aradım. Firak da Cemal ile Şemsettin’i aradı. Önay abim Metin beyi ve başka bir-iki arkadaşı daha aradı. Herkes gelmek çok istedi ama kiminin sağlık sorunu, kiminin başka engeli çıktı…Gelemeyenler için “bir daha burada toplanırız” dedik.16 kişi toplandık. Kimimiz zayıflamış, kimimiz şişman… Kimimizin saçı ağarmış… Ama gözler, gülüşler aynı. Kapıdan ilk girişte birden anımsayamazsak da sonra sevinçle sarıldık… Firak Karşıyaka Spor Kulübü’nde futbol oynamış. Sonra bankacı olmuş… O zaman da esprili, hepimize şakalar yapan renkli kişilik.  Hâlâ öyle… Yırtık pırtık bir pantalon giymiş, saçlar stil traşlı, aynı şekil uzun sakal… Gümüş yüzükler,  kolyeler,  bileklikler… Hepsi tamam da ayakkabısının biri hardal renkli, diğeri siyah bot… O bilerek yapıyor ama vapurda gören genç kızlar birbirlerine gösteriyorlarmış yanlışlıkla giymiş sanıp…Karşıyakalı ya… Havalı… Genelde Karşıyakaspor kulübü renkleri olan kırmızı yeşil renkte çoğu şeyi. Saat kordonunun bile yarısı yeşil, yarısı kırmızı…Ayakkabılarının çoğunun bir teki yeşil bir teki kırmızı… Çorapları da… “Ben hep gençlerle takılıyorum” diyor… Neyse içeri girdikten sonra “Hoş geldin” diyen Jale’ye bir güzel sarılmış sonra dönmüş Kudret’e “Kim bu?” demiş. Öyle de komik… Aysel içimizde temiz yürek. Allah’ım ne uğraşırdı onunla, kızdırırdı. Aysel oruç tutardı. “Merhaba Aysel” diye tokalaşmak isterdi hınzırlığına… Aysel oruç sakatlanır diye uzatmazdı elini. Sonra biz “İyi niyetli olunca olmaz bir şey!” deyince uzatırdı. Tokalaştıktan sonra muzur Firak; “Hadi bakalım, ben iyi niyetli değildim. Ne olacak şimdi, gitti orucun!” derdi. Aysel bir üzülürdü… “Sakatlandı mı gerçekten?!” diye kahrolurdu… Ramazan abi muhasebecimizdi. İşlem yaptığımızda müşteri imzaladıktan sonra kimi zaman bilerek, kimi zaman bilmeden kalemler yok olurdu… Biz sonra fark ederdik. E kalemsiz olmaz. Çaktırmadan bir başkasından yürütürdük.  Çünkü Ramazan abi kalem istemeye gidince boşunu getirmeden yenisini vermezdi… E boşu yok ki, müşteri götürmüş… Cemal’i görmeyeli nereden baksan 30 yıl olmuştur. Fakat bir ara bir konu için ben onu aramıştım… Unutmuşum… O unutmamış… “Biz konuşmuştuk” diye detayları ile anlatıyor… Hafıza maşallah zehir… Bu arada biz evlendiğimizde Hikmet akşamları beni almaya şubeye gelirdi. Hepsi tanıyor ve seviyorlar. Hepsinin eniştesi. Behiye ona “evlat” derdi. O da onun elini öperdi. “İlle de o da gelsin” dediler. Birlikte gittik… Behiye’nin yine elini öptü…Anıları anlattık, anlattık güldük. Unuttuklarımızı yeniden anımsadık…Kimi arkadaşlarımız erken göçtü… Onları da unutmadık, rahmetle andık… imilerini “nerede, nasıl?” diye sorduk…40 yıl öncesine gittik… Çaylarımızı içtik… Sarmaları, börekleri bir güzel yedik… Bu üç-dört saat içinde kendimizi inanın o yaşta hissettik… Bir daha bir gezide buluşalım diye sözleştik…Bize ikramlara ve sunumda yardımcı olan sevgili Jale, Kudret ve Ekrem abime teşekkür ettik…Ayrılırken hepimizin gözü ışıldıyor… Daha dinç görünüyorduk… Eski dostlar unutulmasın…Haber de gelsin, selam da…Buluşulsun… Anılar, mutluluk paylaşılsın…İnanın çok iyi geliyor… Kaynak: ‘Eski dostlar’ unutulmasın… – Hülya SEZGİN

Bir depremzededen tokat gibi bir söz canımı acıttı “Akşam zengindim, sabah fakir oldum!..” Kimileri öldü, kimileri kaldı.  Gidenlerin çoğunun üç metrelik kefeni bile olmadı…Kalanların elinde, avucunda ise bir şey kalmadı… Anasını, babasını, yavrusunu sağ bulan sevindi. Kaybettiği aklına gelmedi…Kimse cebine koyup götürmüyor işte!.. Kalanlar da ne kadar zaman sahip belli değil malına, mülküne!..

“Mal da yalan, mülk de yalan… Var biraz da sen oyalan!..” derdi rahmetli annem…

Sanat adına pek çok ülkeye gittim, çok yer gezdim, gördüm… Pek çok insan tanıdım… Kimi yerli,  kimi yabancı. Hiç biri diğerine benzemiyordu. Dili, dini, rengi… Örf, geleneği, kültürü… Kimini benimsedim, sevdim bu özelliklerin, bize yakın buldum… Kimini kabullenemedim. Onlar da benim kimi tavır ve davranışlarımı yadırgadılar…Fakat ortak olan bir şey vardı ki bunun ne dil, ne din, ne ırk, ne de kültür ile ilgisi yoktu… Önemli değildi… Yani bana göre hepimiz insandık ve ikiye ayrılıyorduk. İyi insan… Kötü insan… Kimi yabancılar var ki kardeşim bildim… Evim, gönlüm, kapım her zaman açık… Başım üstünde yerleri… Buna en güzel örnek ise Macar tatlı kardeşim Julianna Illes Major… Çok kere evinde konuk etti beni… Çok iyiliğini gördüm. Birlikte yedik, içtik… Gezdik, tozduk… Aynı şekilde dünya iyisi sevgili eşi Tamas Illes… Gecenin üçünde kalkıp beni yolcu etmek için gecenin ayazında uzun süre otobüs beklediği çok olmuştur ki otobüs gelmezse iki buçuk saatlik uzaklıktaki havaalanına götürsün diye. Juli’m ise benimle havaalanına kadar gelip yolcu ettikten sonra dönmüştür her zaman… Her zaman iyiliğimi düşünür o benim…Aynı şekilde ben de onun… Elbet candan öte saydıklarım da var yerlilerde ama, kimileri  de var ki yolda bile rast gelmeyi istemem… Çoğunlukla onları da önceleri sevmişimdir elbet. Ancak zaman içinde kiminin hırsından, kiminin kıskançlığından, kimininse nankörlüğünden bezmişimdir…Kiminden ise üç kuruşluk çıkar için dindar kimlik ardına gizlenip yaptığı suiistimaline destek verir görünmemek için kaçmışımdır…

Oysa işte mal da yalan,  mülk de yalan…Var biraz da sen oyalan…

Şimdi millet olarak kenetlendik. Acı hepimizin… Herkes elinden geldiğince,  çapı çerçevesinde bir şeyler yapmaya çalışıyor… Ancak zaman içinde kimileri yardım diye atmaya niyetlendiği şeyleri gönderiyormuş. Yırtık, ya da taşlı pullu ayakkabılar… Yırtık, sökük, eprimiş giysiler… Gece elbiseleri… bunları yollarken “O durumda olsaydım giyer miydim?”  diye sormazlar mı acep? Yıllar öncesinden bir utancımı paylaşayım mı? O sıralar bankada çalışıyorum. Gece geç saatlere kadar çalışıyoruz.  Eve gelince yemek,  bulaşık… O, bu derken bitkin uyuyorum. Bosna savaşında Bosnalı Türklere destek için böyle yardım kolileri gönderiliyordu. Sanırım kış mevsimi idi. Çocukların,  eşimin ve benim giysilerimizden bir koli hazırladım. Bir de güzel yün eteğim var, yanı sökülmüştü. Bir türlü elim erip dikemiyorum. Dedim ki burada duracağına orada diker giyerler.  Birini ısıtır… Onu da koydum..Savaş… Her yer bombalanmış… Yıkık, dökük… İğneyi nerden bulsun… İpliği nerden bulsun… Hiç düşünmemiştim… Hâlâ aklıma geldikçe utanırım… Şimdi de uyarılar yapılıyor haklı olarak…

Diyorlar ki:

“Deprem bölgesindeki insanlara , acıyarak sadaka dağıtır gibi yardım malzemesi vermeyin. bu insanlar, depremden bir gün öncesine kadar, işi gücü, geliri ve varlığı olan insanlardı.” Biz deprem ülkesiyiz…Yarın neyle karşılaşırız Allah bilir…Artık umarım pek çok konuda gereken dersler ve önlemler alınır…

Sonrasında ise duamız Allah korusun…

Hülya SEZGİN yazdı…

Macaristan çalıştayının hemen arkasından Avusturya’daki çalıştaya da davetliyim ya… Eh.. İşte artık  yolundayız… Juli, Zita ve ben… Bizi sevgili kardeşim Julianna Illes Major’un eşi Tamas götürecek aracı ile bizi davet eden sevgili Melinda Horvath’ın yazlığına kadar. Oradan Melinda’nın aracı ile devam edeceğiz. Kışlık ev Avusturya Wiener’de. Wiener’e “Yeni Viyana” da diyorlar. Biz orada kalacağız…Hava güneşli, ancak ara ara küçük gri bulutlar var. Sanırım akşam yağmur yağacak.  Yolculukta Tom Jones dinliyoruz.  Müzik de ortak birleştirici…Göstermelik bir sınır kapısı… Kimse ilgilenmeden geçtik Avusturya’ya… Nasıl özendim bilemezsiniz… Sınır kapılarında biz Türkler’i biraz hırpalıyor çünkü kimi devletler… Avusturya’ya girdik sağanak yağmur başladı. Radyoda Travolta çalıyor, benimse ruhum dans ediyor…Melinda güzel bir sofra hazırlamış, karnımızı bir güzel doyurduktan sonra onun aracı ile yola devam ediyoruz.Melinda güler yüzlü, sıcak kanlı. Her zaman olduğu gibi Juli’m anlaşmamıza yardımcı oluyor sağ olsun. Çünkü o çok güzel ve düzgün Türkçe konuşuyor. O olmadığında yine tarzancam devreye giriyor ya da Google çeviriden canlı programı ile anlaşıyoruz. Benim onları ve ülkelerini merak ettiğim kadar onlar da beni ve memleketimi merak ediyorlar.Juli Atatürk’ün özetle yaşamını, neler yaptığını, özellikle kadın haklarını övgü ile anlatıyor Melinda ile Zita’ya… Sözcükleri bilmediğim halde tüylerim diken diken gururla dinliyorum. Sonra 10 Kasım saat dokuzu beş geçe anma videosunu açıyor… Saygı ile izliyorlar… Ben de gözlerim dolu…Sevgili Melinda bizi evinde konuk ediyor Julianna, Zita ve beni… Aracı ile gezdiriyor, atölyeye götürüp getiriyor…Atölyede sanat oluşumunda bulunan arkadaşlarla tanışıyorum. Oluşumun Başkanı Jean Pier Massanetz… Kısaca Gabi diyorlar ona. Ayrıca bir de Gabi hanım var.Sempatik bir bey giriyor içeriye adı Agust… Ve “Türk kadın nerede?” diye soruyor. Meğer resim dışında güvercin merakı da varmış. Sosyal medyada “posta güvercinleri” diye bir grupları varmış ve oradan çok Türk arkadaş edinmiş. Heyecanı ondanmış. Bizi evine çaya davet ediyor. Ertesi gün gidiyoruz. Pek çok çiçek, bitki ve ağaç olan büyük bir bahçenin içinde yine çok katlı güzel bir evi var. Bize nefis bir meyveli tart ile çay ikram ediyor. Kendi pişirmiş, henüz sıcak… Bahçede kiraz, erik, dut… Gibi bildiklerimin dışında tanımadığım ve şapur şupur meyvesini dalından koparıp koparıp yediğim ağaçlar var.Wiener’de  çok Türk, çalıştırdıkları süpermarket ve işyeri var. Arabaların bile arkasında sevgili adları yazıyor. Tolga ile Esra gibi…Öyle ki Türk markette Türkçe konuştum, zaten başka dil de bilmiyorum ya… Sandım şaşıracaklar, sevinecekler… Kimse umursamadı!..Mevlana market, bozkır kebap, Antalya restoran…Türk Turizm acentesi bile vardı. Duvarında iki konser afişi… Biri Duman, biri Koray Avcı…Hatta bir ara yolu şaşırdım, çocuğuna seslenen bir Türk bana tarif etti… O da şaşırmadı Türk oluşuma… O kadar yani!.. Sanki memleketteyim!..İlk gün atölyede biraz resim çalıştık.  .Resim yaparken zaman nasıl geçiyor farkına varmıyorum… Taaa ki “hadi gidelim” denilene kadar…Hele bir de resim güzel gidiyorsa deymeyin keyfime…Ertesi gün gri bir yağmurlu sabah Juli çorap hırka verdi, Melinda da pembiş spor ayakkabısını. Masum İzmirli… Orayı da sıcak sanarsan üşürsün işte böyle!..Macaristan ya da Avusturya’ya gelecekler aman deyim… Çorap, kapalı ayakkabı, yağmurluk hırka vs alın sizin bir Melinda’nız ve Julianna’nız yoksa eğer.Yola çıktık, benzinlikte Melinda benzinini kendi doldurdu. Çalışan yok bu iş için…Bir insanın ressam olduğunu nasıl anlarsınız?..Ya üstü başı, ya da eli yüzü boyalıdır mutlaka…Bulaştırmıştır bir yerlere bizim gibi…Onlar bana Macarca-Almanca, ben ise onlara Türkçe öğretmeye çalışıyorum. Arada bir Google çeviri imdadımıza yetişiyor. Öyle böyle bal gibi anlaşıp bol bol gülüyoruz. Artık iyice gelişmiş olan Tarzancama ise bayılıyorum. Uluslararası bir dil…Her zaman şükrediyorum tanrım bana bu yeteneği verdiği için. Çünkü sanat olmadan bunların hiç biri olmaz, bu arkadaşlarla tanışamaz ve buraları göremezdim…Bir sonraki gün öğleden sonra merkezin biraz dışındaki Cam müzesini gezmeye gittik. Bir anne ve oğlu iki sanatçı çalıştıkları eserleri sergiliyorlar. Ancak muhteşem bir müze. Daha girişte aynalar, camlar ve cam mozaikler ile yapılmış büyükçe bir şato dekoru. Giriş ücretli. Camın her halini çalışmışlar. Avizeler, bizim ceşm-i bülbülümüz gibi vazolar, hayvan figürleri, cam boncuk tasarım takılar… O kadar çok çalışma var ki… Büyükçe beş-altı dükkanı doldurabilir. Cafe de var, mini bir göl de… Gölün içinde gerçek kırmızı balıklar da, camdan flamingo ve hatta cam timsah da…Bir aynalar odası var… Üç kişi girdik… Bir baktık onlarca kişi görünüyoruz. Harikaydı…Son atölye günü akşama doğru güneş nihayet yüzünü gösterdi. Bir sevindim, bir sevindim… Çünkü ertesi gün sergi olacak açık havada…Nihayet sergi günü geldi çattı…Büyükçe bir park, yemyeşil… Dallarını göğe uzatmış muhteşem görünüşlü ağaçlar… Her sanatçıya kafesli metal panolar vermişler. Üzerinde adımız yazılı. Biz dört arkadaş Julianna, Melinda, Zita ve ben yanyanayız. Belediye Başkanı tarafından açılış oldu. Organizasyonun sahibi Jean Pier bir konuşma yaptı. Akşama doğru bir orkestra şarkılar söyledi…Burada yaşlı nüfus çoğunluk. Seksenini bile geçmiş kadınlar bisiklete biniyor. Bisiklete binmeyenler ise pazar arabası gibi bir yürüteç ile yürüyorlar. Eve kapanmıyorlar yani…Bu gün sergide ikinci günümüz. Güneşli ve hafif rüzgarlı bir gün…Dün iki resmim satıldı, sevindim…Onlarda da ekonomik kriz var. Karşılaştırma yapıyoruz. Kimi konularda biz, kimi konularda onlar iyi… Anlaşılan dünya sarsıntıda… Sergi bitti. Sonraki gün beni Viyana’ya gezmeye götürdüler.Sanat Şehri… Rüya gibi bir yer… Tarihi açık hava müzeleri… Belvedere sarayı… Bahçesinde harika heykeller… Tarihi muhteşem yapılar… Sanırım uzun süre boynum ağrıyacak binalara bakmaktan. Her yerde bir sanat eseri… Kalabalık… Turist kaynıyor. Şehri faytonlarla geziyorlar…Bir pastaneye girdik, çalışan kızlar da Türk…Oradan sanat müzesine gittik. Dünyaca ünlü pek çok sanatçının eserlerini yakından görmek benim için heyecan verici, paha biçilmez bir şey. Saatlerce gezsek yine de layıkıyla gezdim diyemem…Viyana rüyasından sonra Macaristan’a döndük.Sağ olsun Tamas bizi çok güzel gezdirdi. Balaton gölü ve çevresinde gezilesi, görülesi yerlere götürdü.Dini özelliği de olan ağaçlı yeşillik güzel bir tepe var. Siyah büyük bir kaya var. Üstüne oturup Balaton gölüne sırtını dönerek dua edersen bir daha geliyormuşsun oraya. Sanırım yine gideceğim…Kestey ve Rezi şehirlerini de gezdik…Akşam yorgun eve gelince erkenden “Kitap okuyacağım” diye odama çekiliyordum…Elbet benim akıllı kardeşim Juli’m buna inanmadı… Sonraki gün “Olur, fakat sessiz oku!..” dedi… Ben mahcup…Her güzel şey gibi bunun da sonu gelmişti. Bir insana ancak öz kardeşi böyle bir fedakarlık yapar.Gece üçte hepimiz kalktık. Tamas durağa kadar götürdü bizi. Otobüs gelip biz binene kadar da bekledi. Bir aksilik olursa Budapeşte’ye kadar götürmek için. Arası iki buçuk saat Vonyarchvasheg ile Budapeşte’nin. Juli’m benimle geldi… Otobüs… Metro… Otobüs… Derken havaalanına geldik. Uçağa bineceğim zamana kadar beni bekledi tatlı kardeşim. Kardeş olmak için aynı anne, aynı babadan olmak gerekmediği kadar aynı milletten, aynı dinden de olmaya gerek yok… İnsan olmak yeter!..Gökyüzünde bulutları seyrederken bunları düşündüm uçakta…Sonra bülbülü altın kafese koymuşlar örneği…Türküleri özledim. Evime varınca radyomu açacağım, bir bardak da demli çay… Türkü söyleyeceğim… Kaynak: Avusturya’da olanlar… – Hülya SEZGİN

Gece yarısı düştüm yola…Yolculuk Macaristan’a, oğlum Serter’im getirdi havaalanına sağ olsun… Bilet kapısından geçip “Her şey yolunda” diye onu arayana kadar da bekledi… Ve vardık İstanbul Sabiha Gökçen’e… Puslu bir hava, biraz da serince. İyi ki şalım yanımda. Oturdum yolcu bekleme salonunda bir banka, bekliyorum kapıların açılmasını… Sanki memleketimde yabancıyım… Dilimi konuşan bir Allah’ın kulu yok… Nerede ise hepsi yabancı… Kötü bir duygu…Uçağa bindik… güzel bir yolculuk ve sonunda Budapeşte’deyim.Havaalanında sevgili kardeşim Julianna Illes Major beni karşıladı. Birlikte Vonyarchvasheg’e doğru yola koyulduk. Önce otobüs, sonra metro ve en son otobüs ile yolculuk edeceğiz. Vonyarchvasheg Avrupa’nın en uzun gölü Balaton’un kıyısında şirin bir belde. İzmir’imizin Çeşme’si gibi… Sakin, temiz… Bol badem, ceviz, ıhlamur ağaçları olan bir yer… Kimi yerlerinde ise masal bahçesi içinde kargıdan yapılma çatıları ile sevimli şirin evlerinden sanki pamuk prenses ve yedi cüceler çıkacakmış hissi veren evler var…Araç ile Budapeşte’ye uzaklığı iki buçuk saat.Macaristan’da kilise bayramı imiş. Herkes Balaton gölüne tatile gidiyor ve yollar kalabalık. İsa peygamberin göğe yükselişinin bayramı imiş…İnanmayacaksınız ama telefon kulaklığının biri bende, diğeri Juli’mde birlikte Zeki Müren dinliyoruz…”Ne mektup geliyor ne haber senden,Söyle de bileyim bıktın mı benden…”O bizi ve Türkiye’yi çok seviyor. Güzel de Türkçe konuşuyor. Kendi kendine öğrenmiş ama ortak arkadaşımız güzel ve doğru Türkçe konusunda çok hassas olan şair sevgili Serdar Ünver ona bu konuda yardımcı oluyor. Serdar Ünver şairin kaliteli Türk edebiyatını temsil eden mükemmel şiirleri, konuyu birçok Avrupa ülkesindeki sanat kolonilerine vermiş…Öyle ki yanlışlıkla Arapça ya da Farsça bir kelime kullansam beni ayıplayıp doğrusunu söylüyor… O kadar yani!.. Ve arkadan ekliyor… Türkçe’yi bilmiyor musun?..İki tarafı yemyeşil, ağaçlı yoldan gidiyoruz. Alabildiğine yeşil… Öyle ki yeşilin her tonu…Yolumuz uzun… Arada bana fıkralar anlatıyor…”Bir papaz ve otobüs şoförü ölmüş…Cennete mi cehenneme mi alınacaklar derken şoför cennete, papaz cehenneme karar verilmiş…Bu karara şaşıran ve üzülen papaz nedenini sorduğunda sorgu melekleri demiş ki:”Sen dua ettin herkes uyudu, şoför otobüsü sürdü herkes dua etti!..”Bir kaç gün Juli’lerde konuk olacağım… Daha önce de konuk etmişti beni. Uçak bileti çalıştay gününden bir kaç gün öncesi daha ucuz olunca önceden alıp onda kalıyorum. Böyle daha ekonomik oluyor. Birlikte gezip, resim yapıyoruz. Aslında başka bir ilde olacak çalıştaya davetli idim. Oradan da hemen ardından Avusturya Wiener’deki çalıştaya geçecektik…Talihsiz bir olay yaşanınca oraya gitmekten vazgeçtim. O süreyi Julianna ile geçirip sonra birlikte Avusturya’ya gitmeye karar verdik…Vardık evimize… Şirin, bahçeli, üç katlı müstakil…Sabah erkenden uyandım… Usulca dışarı çıktım. Sokaklarda geziniyorum. Akşam yağmur çiselemiş. Tatlı bir serinlik… Bütün evler bahçeli. Bahçelerde bir karış kuru toprak yok… Yeşil… Çiçek ve ağaç. Genelde badem ağacı çok fakat dut ve kiraz da var ve ıhlamurlar… Evler, sokaklar, bahçeler… MMasal dünyasında gezinir gibiyim. Elbet bu kadar yeşil olmasında iklimin de etkisi olsa da insan emeği ve doğaya olan saygı daha çok. Yokuş yukarı çıkıyorum, bir tümseğin önüne toprak kaymasın diye delikli bir briket koymuşlar. Onun bile içine toprak koyup sarkan çiçeklerden dikmişler. Yolların her yeri beton ve asfalt değil… Yanları toprak ve yeşil… Yani doğaya da izin vermişler. Avrupa’nın en uzun gölü yeşilin ortasında masmavi yer almış…Balaton gölüne bu kez akşam yürüyoruz…Gölün çevresi büyük bir yeşil alan, oturma bankları, çocuk oyuncakları ve pek çok ahşap heykel var… Bu heykelleri juli’nin kardeşi heykeltraş Lajos Major ve onun heykeltraş sanat kolonisinin üyeleri yapmış. Oturma bankı olarak da kullanılabilen bir timsah, tavşanlar, sincaplar ve insan heykelleri.Dönüş yolunda benim hayran olduğum geleneksel evlerden görüyoruz. Biri Juli’nin geçmişte akrabasına ait ve bu gün bir Alman ailenin olan 1875 yılı yapımı. Taş duvarları da olan evin çatısı ince kargılar üst üste bağlanarak oluşturulmuş ve bir metre yüksekliğinde. Yağmur yağdığında şişen ve birbirine kenetlenmiş kargı çatı aynı zamanda ısı izolasyonunu da sağlıyor. Ve çok şirin görünüyor…Dönüşte hava bulutlandı ve şimşek çaktı. Şakacı kardesim Juli bana “Haydi gülümse… Gökten fotoğrafını çekiyorlar” dedi…Evimde olduğum kadar rahatım… Hatta daha fazla. Çünkü bütün işleri Juli’m yapıyor. Bana yardım ettirmiyor. Ben yalnız resim yapıyorum. Oysa evimde öyle mi… Çalış Hülya çalış…Bugün Balaton gölünün çevresini gezeceğiz araçla.Tamas götürecek bizi…Bütün Balaton manzarasına hakim volkanik bir tepe. Bayram olduğu için kalabalık. Çoluk, çocuk, genç.. Pek çok kişi oraya gelmiş…Büyükçe kara bir volkan taşı var… İnanışa göre üzerine oturup sırtını Balaton’a dönerek dua edersen oraya bir daha geliyormuşsun. Oturdum ve dua ettim. Ailemle ve sevdiklerimle birlikte sağlık, mutluluk, huzur diledim.  Ve düşünürken gülümsedim… Yani bu taş şimdi benim bir daha Balaton’a geliş biletim mi?..Bir kilisenin önünde cafeye oturduk, soğuk bir şeyler içtik.  Kilise siyah lav taşlarından yapılmış, gezdik…Balaton’un karşı kıyısında ise muhteşem bir manzara… Gölün rengi turkuaz, Fethiye denizi gibi… Vonyarchvasheg kıyısına nehir akıyor fakat rengi öyle değil…Gezerek dönüş yolundayız.Genç, yaşlı yüzlerce insan bisiklete biniyor…Yol kıyısında 200 yıllık ilginç bir mezarlık. Taşları kalp şeklinde…Bir gelincik tarlası… Muhteşem bir görüntü. Bütün araçlar durmuş, herkes fotoğraf çekiliyor. Biz de çekildik…Bu dijital fotoğrafı icat edenler bence cennetlik. Yüzlerce foto çektim ve çekildim. Geçmişte onbeş-yirmi poz ancak çekilebilirdik. O da kimi zaman yanardı. Yani kara çıkardı…Juli’min eşi Tamas pek çok Türkçe kemileyi biliyor.  Ancak konuşamıyor. Olsun… Yıllarca yabancı arkadaşlarımla iletişim kurmada uzmanlaşmış tarzancam ile onunla da anlaşıyoruz. Esprili bir insan… Zaten Juli de aracılık ediyor genelde…Dar uzun bir tuvale üç katlı bir evin üst üste dantel perdeli penceresini ve perforje demirli kapısını yaptım; Bir de küçük tuvale Karacasu’ya ait ahşap bir kapı… Onları tatlı kardeşime armağan ettim beni ansın diye…Sabah bizi Avusturya’ya gitmek üzere sevgili Melinda’nın evine Tamas götürecek…Wiener’de çalıştay bittikten sonra yine bir kaç gün daha burada konaklayacağım…Sabah yola çıkmak için erkenden yattık… Kaynak: Macaristan Vonyarcvashegy’de ilk sabah… Macaristan Vonyarcvashegy’de ilk sabah…

Hülya Sezgin Yazdı…

Kaynak: Hüşü’nün civcivleri… – Hülya SEZGİN

Geçen gün yine bir ara öyle oldu. “Ayvalık’a kadar gelmiş müsilaj” deyiverdi. Aniden yüreğim “hop” dedi!.. İçim sızladı, ürperdim, korktum. Öyle ya… Şu sağımızda, solumuzda balıklarla birlikte yüzdüğümüz pırıl pırıl muhteşem deniz balçık salyalarla kaplanacak! Düşünmek bile korkunç… Dilerim bir an önce temizlenir. Daha doğrusu nedenleri ortadan kaldırılır!..

Bu arada yalnız musilaj mı?

Mavi vatan denizlerimize pek de farkında olmadan ettiğimiz kötülüklerden daha neler var, neler!..

Öncelikle denizin kıyısında muhteşem manzaraya karşı keyifle çekirdeğini yiyip kabuğunu oracığa bırakanlar, sigara içip izmaritini kuma saplayanlar… Pet şişesini, cipsinin poşetini atanlar… Ne diyeceğimi bilemiyorum artık onlara… Sonra da pis bulunca en çok onlar şikâyet ederler… Suçu kendilerinde aramazlar…

Hani laf lafı açar derler ya… Düşünce de düşünceyi getiriyor bende. Çocukluğum geldi aklıma…

Rahmetli babam balık avı hastasıydı. Rize’deydik o yıllar. Babam bankada çalışıyor… Ben yedi sekiz yaşlarındayım. Sabah uyanıp mutfağa koştuğumda tezgâhın üstünde dev gibi balıkları görür çok sevinirdim. Yok, çocuk olduğumdan değil, gerçekten kolum gibi iri balıklardı. Lüfer, kefal hatta günümüzde pek çok kişinin görüp tatmadığı, artık yok olmaya başlayan tepsi gibi kalkan balığı bile olurdu zaman zaman…

Bankadan çıkar çıkmaz acele ile eve gelir, akşam yemeğini yer, ekmek ve yemleme için mandıradan aldığı korkmuş çökelek ile oltasını kaptığı gibi, sanki kaçıyor gibi doğru denize koşardı. Gece geç saatlere kadar avlanır, sonra sessizce eve gelir yatardı. Sabah biz kalkınca da bu manzara ile karşılaşırdık…

Bir sabah yine annem tezgâhta gördüğü kocaman lüferi hemen temizleyip dolaba koymak istemiş. Bıçağı kafasına sürünce koluna yediği şiddetli bir kuyruk darbesi ile bıçağı da balığı da fırlattığı gibi içeri kaçmış, korkudan bir süre mutfağa girememişti. Balığa acımış ama anneme çok gülmüştük…

Balık tutmak keyifli, ancak nesline zarar vermeden,  küçük gelirse geri suya bırakmak şartı ile… Ancak o oltanın ucundaki kurşun var ya, hani ağırlık için bağlanan. İşte hiç aklımıza gelmiyor ama o bir zehir. Doğaya,  insan sağlığına zararlı. Olta taşa takılıp kopunca kurşun denizde kalıyor ve oradan zehir saçmayı sürdürüyor. Kurşun  bilişsel gelişmeyi bozabilmekte, öğrenme ve davranış sorunlarına yol açabilmekteymiş. Kurşun zehirlemesi şiddetli karın ağrısı, kusma, ishal, koma ve kasılmalarla kendini gösteriyormuş.

Cıva, arsenik, alüminyum, kadmiyum gibi ağır metaller vücuda besinlerle, içme sularıyla ve hava yoluyla buhar olarak girip yumuşak dokularda birikerek uzun yıllar kalırmış… Anneden çocuğa da geçebilir, çeşitli organ hasarları oluşturur, böbrekte birikir, zehirlenme ve hatta ölüme dahi neden olabilirmiş.

Araştırma yaptığımda yüz elli iş kolunda kullanıldığını görünce dehşete düştüm. Boya sanayiinde, cami kubbelerinde kullanılıyor, metal kahve değirmeninin içi bile kurşundan yapılıyormuş…

Biliyor musunuz en çok da solunum yolu ile alıyormuşuz.

Bu öyle bir hal almış ki iş kolu bile oluşmuş İstanbul’da.  Pek çok tekne artık Boğaz’da balık tutma ile uğraşmıyor, bu işi yapıyor, dalarak kurşun topluyormuş. Dört tekne günde seksen kg. kurşun çıkartıyormuş. Bütün tekneleri kabaca hesaplayınca bir buçuk ton civarı olduğunu söylüyorlar.

Bu yolla denizde kalan kurşun nedeni ile balıklar zehirleniyor, onları yiyen insan da zehirleniyor. İşte o yüzden derler ki dipte yüzen balıkları yemeyin…

Egzoz gazları da kurşun içerdiğinden yol kenarında biten otları asla toplayıp yemeyin diye de söylerler…

Balıkçılar parladığı için kullanıyorlarmış ama onun yerini tutacak elbet bir şey bulunur. Demir olsa zamanla çürür, kurşun çürümüyor da…

Avrupa’da bilinçli tüketici gerek bijuteri, gerek başka bir şeyi  “Kurşun içerir mi?” diye sormadan almıyormuş. Zaten kullanımı da yasakmış… Bizde pek çok yerde kullanılıyor. Sağlığımızı tehdit eden bu zehirli metalin kullanılması acilen yasaklanmalı… Kullanım alanlarına düzenleme getirilmeli…

Kurşun gibi ağır tehlikenin büyüklüğünü görebiliyor musunuz?

– Hülya SEZGİN